واسه من گل نفرست ديگه دوستت ندارم

نميخوام گذشته ها رو باز به خاطر بيارم

ميدوني ميون ما هر چي بود گذشت و رفت

اون بهار آشنايي خيلي زود گذشت و رفت

من و تو بنده ما و منيم  اما عشق يعني يکي شدن

ديگه از دوستت دارم حرفي نزن آخه عشقي نيست ميون توو من

تنهايي خيلي دوست دارم برم تو فکر بعضيا

اينو واسه اون ميخونم خودش ميدونه که کيا

خودش اينو خوب ميدونه ولي به روش نمياره

دلو به اون راه ميزنه ، يه وقت نشه کم بياره

يه وقتي بود ميخواستمش نميدونم منو ميخواست

نميدونستم که ديگه فلاکتم تو يک نگاهست 

بعد يه قطره اشک غم، با يک نگاه گفتم برو

دورو برم پيدات نشه بد جوري شاکيم ازت

حق نداري با من باشي ميگيرم اين حقو ا زت

تو تنهايي دق بکنم بهتره تا با تو باشم

تو خاطرش فکر ميکنه که من هنوزم باهاشم

ميگن که از هر دست بدي , باز ازهمون دست ميگيري

ببين چي کار کردي با من ميگم که اي کاش بميري  

زدم به سيم و آخر و ميخوام که از پيشم بري

اين دفعه پر پرم بشي ، نميتوني ديگه  ازم دل ببري

طي شدن اين عمر تو داني به چه سان ؟

پوچ و بس تند چنان باد دمان

همه تقصير من است  اين که خود ميدانم

که نکردم فکري

که تامل ننمودم  روزي  ساعتي يا آني

که چه سان  ميگذرد عمر گران ؟ 

من نپرسيدم هيچ !

هيچ کس نيز نگفت  زندگي چيست ؟ چرا مي آييم ؟!

در آن شهري که مردانش عصا از کور ميدزدند  من از خوش باوري آنجا محبت جستجو کردم ...

آخه دل من  دل ديونه من  ديدي اونهم تنهات گذاشت بعد يه عمر آزگار

ديدي اونهم رفت اونهم تنهات گذاشت رفت   تو موندي بي کسيهاي اون خاطره ها پيش روت

ديگه نمياد  ديگه پيشت نمياد از اون چي موند برات بجز يه قاب عکس روبروت

آخه دل  من دل ديونه من  تا کي ميخواي خيره بموني به عکس روي ديوار

تا کي ميخواي بشيني به پاش بسوزي تا کي ميخواي بشيني چشم به در بدوزي

وقتي لحظه مرگم فرا خواهد رسيد
وقتي که دگر دست از دنيا خواهم کشيد
وقتي که دگر روي ماهت را نخواهم ديد
وقتي که دگر ديده از جهان خواهم بست
تو مرا غسل و کفن کن
تو مرا آرام در خاک کن
تو برايم بي صدا اشک ريز
هنگام آمدن بر روي مزارم بياور برايم شاخه گل عشق را
هنگام رفتن ببوس بالين خاک را.

روز و شب ها تمام مي شود و زمان مي گذرد
دلمان به خواب هاي طولاني و بيداري هاي کوتاه خوش است
و زمان مي گذرد 

حالا دلمان خوش مي شود به گريه اي و فاتحه اي
به اينکه کسي برايمان خيرات بدهد و کسي و به يادمان اشک بريزد
ذوق مي کنيم که کسي اسممان را بگويد
و يا رهگذري سنگ قبرمان را بخواند
و دلمان مي شکند از لايه هاي خاکي که سنگ قبرمان را در مرور زمان مي پوشاند
دلمان خوش است به استخوان بودن
به هيچ بودن
به خاک بودن دلمان خوش است

و زمان باز مي گذرد

سوختم
در عشق خودم سوختم
سوختم و آموختم
بي وفايان در جهان
بسيارند در هر زمان
عاشقي; راز خود اندر دل بدار
سنگدلان بسيارند
خود را ارزشمند بدار...

  دلم مي خواهد گريه کنم به حال زار اين دلم
دلم مي خواهد داد بزنم واسه رهايي از خودم
دلم مي خواهد پر بکشم به آسمون سفر کنم
روي ابرها بشينم به آدما نظر کنم
دلم مي خواهد داد بزنم همه جا فرياد بزنم
بگم ستاره گم شده خاموش و بي صدا شده
از عشقش جدا شده تازه مثل ما شده
بي نور و بي صدا شده داره حق حق ميکنه
اونم مي خواهد گريه کنه از اين دل بي همزبون
پيش خدا شکوه کنه آره دلش گرفته

ما که رفتيم ولي يادت باشه ديونه بوديم  ** واسه تو يه عمر اسير،تو کنج اين خونه بوديم

 ما که رفتيم تو بمون با هر کي که دوسش داري

 با اوني که پنهوني سر روي شونش ميذاري

ما که رفتيم ولي اين رسم وفاداري نبود

 قصه چشماي تو واسه ما تکراري نبود

 ما که رفتيم حالا تو مي موني و عشق جديد 

 ما که رفتيم ولي مزد دستاي ما اين نبود

 دل ما لايق اينکه بندازيش زمين نبود

اخرين بار که اورا ديدم گردنبند صليبي به او هديه کردم

گفت:من که دوستت ندارم پس چرا به من هديه مي دهي!؟

                                           گفتم: بر سر هر قبر صليبي مي گذارند تا نشانگر آن باشد 

                                                 من هم بر گردنت صليبي مي آويزم تا همه بدانند که

                                                 گورستان عشق من قلب توست

مرگ من روزي فرا خواهد رسيد

در بهاري روشن از امواج نور

در زمستاني غبار آلود ودود

يا خزاني خالي از فريادو شور

مرگ من روزي فراخواهد رسيد

روزي از اين تلخ و شيرين روزها

روز پوچي همچون روزهاي دگر

سايه از امروز ها و ديروز ها

ديدگانم همچو دالانهاي تار

گونه هايم همچو مرمر هاي سرد

ناگهان خوابي مرا خواهد ربود

من تهي خواهم شد از فرياد درد

خاک ميخواند مرا هر دم به خويش

ميرسند از ره که در خاکم نهند

آه شايد عاشقانم نيمه شب

گل بر روي گور غمناکم نهند

ميرهم از خويش وميمانم ز خويش

هر چه بر جا مانده ويران مي شود

روح من چو باد بان قايقي

در انتها دورو پنهان مي شود

ميشتابند ازپي هم بي شکيب

روزها ،هفته ها، ماه ها

چشم تو در انتظار نامه اي

خيره ميماند به چشم راه ها

ليک پيکر سرد مرا

مي فشارد خاک دامنگير خاک

بي تو ،دور از ضربه هاي قلب تو

قلب من ميپوسد آنجا زير خاک

بعد ها نام مرا باران و باد

نرم مشويد از رخسار سنگ

گور من گمنام مي ماند به راه

فارغ از افسانه ها و نام ها...

                             وقتي دل گرفته و غمدار است ,

چه وحشتناک است وقتي از لاک تنهايي بيرون بيايي و ببيني که باز هم تنهايي ...

اوني که مي خواستم عهدشو شکست و
 به پاي عشق جديد نشست و
 چش روي آرزوم هميشه بست و
 پشت مه پنجرمون رها شد
 اوني که مي خواستم مث اشک چکيد و
 تو طول راه يهو يکي رو ديد و
 صداي از ما بهتر و شنيد و
 به خاطر هيچي ازم جدا شد
اوني که مي خواستم دل ما رو بردو
 تو راه که مي رفت به يکي سپرد و
 تو خاطرش ، خاطره ي ما مرد و
 يکي ديگه تو روياهاش خدا شد
 اوني که مي خواستم دل ازم بريد و
 بين گلا يه گل تازه چيد و
 به اوني که دلش مي خواس رسيد و
 مثل تموم مردا بي وفا شد
 اوني که مي خواستم زود ازم گذشت و
 يه روزي رفت و ديگه بر نگشت و
منکر مجنون شد و کوه و دشت و
منکر عشق و بودن با ما شد
 اوني که مي خواستم زير قولش زد و
با يکي ديگه پيش من اومد و
 به خاطر اون به ما گفتش بد و
 عزيز تر از ديروز و از حالا شد
اوني که مي خواستم شدش از ما سرد و
 پيغام دادش که ديگه برنگرد و
 بد بودن ما رو بهونه کرد و
 غيبش زد و يک دفعه کيميا شد
اوني که مي خواستم ما رو بد شناخت و
 هستي شو پيش يکي ديگه باخت و
 قصر من و با يکي ديگه ساخت و
شکر خدا باز ولي پادشا شد
اوني که مي خواستم من و داد به باد و
رفت پيش اون کس که دلش مي خواد و
 زد زير عشقش تا يادش نياد و
 اسم منم جز آدم بدا شد
اوني که مي خواستم من و زد کنار و
 خزونشو يه جوري کرد بهار و
قايم شدش تو يه عالم غبار و
 تقدير ما مثل موهاش سيا شد
اوني که مي خواستم آخرش گم شد و
 بازيچه ي چشماي مردم شد و
 وارد عشق صد و چندم شد و
 توي خيال کس ديگه جا شد
 اوني که مي خواستم ، ولي انگار مده
مال همه يه جورايي گم شده
کاش از ميون غبارا بياد و
بهم بگه هر چي مي گي بيخوده

اوني که مدعي بود عاشقته
تو رو تو فاصله ها تنها گذاشت
بي خبر رفتو تو اين بي راهه ها
ردپاشم واسه چشمات جا نذاشت
آه ......... دل رو سوزوندي
آه .......... چرا نموندي

........

من و هر ثانيه و جنون تو
واسه من همين خيالت هم بسه
بذار جاده ها اشتباه برن
ما که دستمون به هم نميرسه
با حرير پيله هاي کاغذي
واسه من جادرو ابريشم نکن
من به پروانه شدن نميرسم
حرمت فاصله مونو کم نکن
آه ......... دل رو سوزوندي
آه .......... چرا نموندي

قصه عشق من و تو يه حديث جاودانه

بي گناه گشته اسير بازي خشم زمانه

توي اين بيگانه بازار با هياهوي محبت

مرده انگار عاشقي تو قصه هاي عاشقانه

خسته و دربدر از زخم حسادت

هر دو دل شکسته مرگ صداقت

نارفيقان را ببين خنجر به دست

در کمين نشسته به نام رفاقت ...

نمي توانست باور کند معشوقي که زماني همه دار و ندار او در دنيا بود  اينک

در ميان انبوهي از تنهائي،  تنهايش گذاشته باشد

تنهاي تنها شده بود

نمي دانست بايد چه بکند

سرش را به سوي آسمان بلند کرد و شروع کرد به صدا کردن او

که اي خدائي که معشقوق را براي عاشق آفريدي

پس چرا معشوق مرا از من گرفتي